Hoe fietsen niet meer mijn favoriete ding werd
Al heel mijn leven hou ik van fietsen, heerlijk de wind in mijn oren en een goed liedje op. Maar dit veranderde allemaal toen ik 16 was en onderweg was naar mijn beste vriendin.
Ik was 16 jaar, net verhuisd naar een ander dorp. Mijn beste vriendin woonde nog in het oude dorp en we hadden afgesproken om even bij te kletsen, daar in het oude dorp. We hadden ‘s avonds afgesproken, na het eten. Ik had mazzel, we aten mijn lievelingseten; Kip met rijst. Vlak voordat ik op de fiets stapte vroeg mijn broer nog of ik wel echt weg moest gaan. “Julia moet je wel gaan? Het was een lange dag.” Maar ik was vastbesloten om te gaan. Het was toch maar 15 minuutjes fietsen en ik hield immers van fietsen…Sterker nog; ik besloot de lange weg te nemen.
Ik was net 5 minuten onderweg en naderde een kruispunt. Een jongen op een scooter stond langs de kant van de weg, vlak voor het kruispunt, zonder dat hij aanstalten maakte om over te steken. We hadden kort oogcontact maar ik nam snel de afslag om door te fietsen. Nog geen seconden later voelde ik een tik op mijn bil. De jongen op de scooter vloog langs mij. Ik was in shock en had eigenlijk niet gelijk door wat me overkwam. In een waas besloot ik een andere weg te nemen naar het dorp. Niet meer de lange weg; maar nu zo snel mogelijk naar waar ik wezen moest.
Het fietspad leidde me langs weilanden en een drukke autoweg. Het was net na de spits, maar het was niet rustig op de autoweg.
Niet heel veel later zie ik tot mijn schrik dezelfde jongen op zijn scooter. Hij reed mij recht tegemoet. Zodra hij langs mij reed, maakte hij een draai en kreeg ik weer een tik op mijn billen. Dit was het moment dat ik begon te denken dat dit wel eens heel slecht kon gaan aflopen. Sterker nog; ik zag mijn einde naderen. ‘Ga weg, ga weg, ga weg’. Mijn gedachten draaiden in een kringetje. Ik probeerde in paniek mijn moeder te bellen, maar ze nam niet op. De gast bleef drie minuten achter mij aan rijden met zijn scooter en hij begon te schreeuwen: “Wat is je nummer!” “Hoe gaat het lekker ding?” De minuten voelden als uren, voordat hij een andere afslag nam dan ik. Hierna heb ik hem niet meer gezien.
In heel mijn leven heb ik mij nog nooit zo angstig gevoeld. Eén jongen die misplaatste opmerkingen maakte en mij aanraakte zonder dat hij daar recht op had, had mij in 1 klap van mijn ‘fietsgeluk’ beroofd. Het geluk wat ik van fietsen kreeg was weg. Ik durfde maanden daarna helemaal niet meer te fietsen en wou altijd voor het donker thuis zijn.
Pas een jaar en 4 EMDR’sessies later durfde ik weer alleen op de fiets te stappen. En nu, 5 jaar later, fiets ik weer veel vaker. Zoals het hoort. Want ik hoef als vrouw toch niet bang hoeven te zijn voor een scootergeluid.
