Voetbal als uitlaatklep en droom voor de toekomst

Voor Dyvano, 17 jaar, is voetbal veel meer dan alleen een hobby. Het is een groot onderdeel van zijn dagelijks leven. Overdag gaat hij naar school en in zijn vrije tijd draait het vooral om voetbal. Hij voetbalt zelf en is daarnaast trainer. De ambitie is duidelijk: uiteindelijk wil Dyvano trainer worden op het hoogste niveau.

Dyvano woont in Arnhem met zijn ouders, een broertje en een zusje. Ook lopen er thuis een hond en drie katten rond. Dat is niet altijd even makkelijk, want hij is allergisch voor honden en katten. “Het zou wel een keer fijn zijn om niet 24/7 verkouden te zijn als je thuis bent,” vertelt Dyvano lachend.

Sinds zijn vijfde levensjaar staat Dyvano op het voetbalveld. In eerste instantie begon hij als voetballer, maar al snel werd het doelgebied zijn favoriete plek. Als keeper heeft Dyvano een bijzondere liefde voor het stoppen van ballen. Toch lag zijn droom lange tijd niet bij het trainersvak. Dyvano wilde profvoetballer worden.

Ongeveer een jaar geleden kwam die droom heel dichtbij toen Dyavno werd gescout door FC Dordrecht. Uiteindelijk werd hij niet aangenomen, omdat zijn conditie op dat moment niet goed genoeg was. Toch gaf de scouting hem een trots gevoel. Het liet zien dat zijn niveau binnen bereik lag.

De periode daarna zorgde voor een verandering. Uiteindelijk maakte hij een bewuste keuze: niet meer alles opofferen voor een carrière als speler, maar de focus verleggen naar het trainerschap. Het doel is om volgend jaar misschien bij een betaald voetbalorganisatie, een BVO, in de jeugd aan de slag te gaan.

De droom voor over tien jaar is groot. Dyvano ziet zichzelf het liefst als proftrainer, misschien zelfs als hoofdtrainer van een club in de Eredivisie. Een eigen huis, financieel geen zorgen en later een gezin met twee of drie kinderen horen ook bij dat toekomstbeeld. Huisdieren hoeven daar niet per se bij. Na een leven tussen honden en katten lijkt een huis zonder allergieën Dyvano ook wel aantrekkelijk.

Op het voetbalveld voelt hij zich het meest vrij. “Je kan alles op nul zetten,” vertelt hij. Tijdens het voetballen verdwijnen school, problemen en andere dingen die nog moeten gebeuren even naar de achtergrond. Alleen het spel blijft over. Juist dat gevoel maakt voetbal zo belangrijk voor hem.

Naast voetbal heeft hij ook een andere sportieve kant. Basketbal werd jarenlang met plezier gespeeld. Met school werd zelfs een toernooi gewonnen en was er een kans op deelname aan het Nederlands kampioenschap. Helaas had de school te weinig leerlingen om mee te mogen doen. Uiteindelijk moest hij kiezen tussen basketbal en voetbal. Zijn passie voor voetbal gaf de doorslag.

Buiten het voetbal houdt Dyvano ook van gezelligheid. Met vrienden uitgaan, af en toe naar zijn vriendin in Deventer en vooral veel lachen horen erbij. Het zijn momenten waarop hij even niet met voetbal bezig hoeft te zijn en gewoon kan genieten met de mensen om hem heen.

Niet alles in het leven van Dyvano is zo luchtig. Eind januari verloor hij een van zijn beste vrienden door een steekincident in Delft. De precieze toedracht is voor hem nog altijd onduidelijk. Het verlies heeft veel indruk gemaakt. Toch praat hij er open over en probeert hij daarna ook weer vooruit te kijken.

Voor de toekomst heeft Dyvano naast het trainerschap nog een tweede droom: sportjournalist worden. Voetbal blijft daarin de rode draad. Voetballers interviewen na wedstrijden en voor ESPN aan tafel zitten lijkt hem geweldig. Of hij uiteindelijk trainer of journalist wordt, één ding lijkt vast te staan: voetbal blijft een belangrijk onderdeel van zijn leven.