Marith droomt van een toekomst langs het voetbalveld
Marith droomt van een toekomst langs het voetbalveld
Marith Visser is 16 jaar oud en woont in Renkum. Ze is geboren op 14 december 2009 en volgt de opleiding Media en Journalistiek. Marith is sociaal, druk en gek op voetbal. Later wil ze graag sportverslaggever worden. Het liefst staat ze over tien jaar in een voetbalstadion om spelers te interviewen.
Als Marith zichzelf moet omschrijven, noemt ze zichzelf een sociale en drukke meid met een open hart. Mensen kunnen bij haar terecht met hun verhalen en geheimen. “Ik vertel echt niks door. Ik denk dat ik een goede vriendin ben.” In een vriendschap vindt ze het vooral belangrijk dat je aardig voor elkaar bent. Ook moet je eerlijk kunnen praten en het gevoel hebben dat je altijd welkom bent.
De belangrijkste personen in haar leven zijn haar vader en haar vriend. Haar vader begrijpt haar goed, omdat ze veel op elkaar lijken. “Hij heeft hetzelfde hoofd als ik, vooral qua drukheid.” Met haar vriend is Marith al anderhalf jaar samen. Bij hem en bij haar familie voelt ze zich het meest zichzelf.
Marith zou het moment waarop ze haar vriend ontmoette graag opnieuw beleven. Ze waren allebei op vakantie in Turkije. Marith zag hem op een bedje bij het strand liggen en besloot gewoon naast hem te gaan liggen. “Ik dacht: fuck it, ik ga er gewoon naast liggen.”
Eerst dacht ze dat haar kans voorbij was, omdat een groep meiden naar hem toe liep en om zijn Snapchat vroeg. Daarna gingen hun vaders met elkaar praten. Marith hoorde zijn naam en zocht hem op via Voetbal.nl. Daar vond ze ook zijn achternaam. Vervolgens voegde ze hem toe op Snapchat. Na een hele avond wachten voegde hij haar terug toe.
Hun ontmoeting was bijzonder, omdat Marith eigenlijk naar Tunesië zou gaan. Die vlucht werd geschrapt. Ze wist niet waarom maar ze mocht een ander hotel uitkiezen. Precies in dat hotel verbleef haar vriend ook. Inmiddels wonen ze ongeveer twee uur reizen van elkaar vandaan, maar dat houdt hun relatie niet tegen.
Een moment waar Marith erg trots op is, is het behalen van haar eindexamen. Ze dacht lange tijd dat ze gezakt was, vooral door haar cijfer voor wiskunde. “Ik dacht echt dat ik een 4 had, maar het bleek een 5,6 te zijn.”
Toen ze gebeld werd, was ze bang dat ze een van de gezakte leerlingen was. Ze dacht zelfs dat zij misschien de laatste persoon was die het slechte nieuws te horen kreeg. Gelukkig bleek het tegenovergestelde te zijn: ze was geslaagd. Daardoor kon ze beginnen aan de opleiding Media en Journalistiek. “Ik ben er trots op dat ik deze opleiding überhaupt kan doen.”
Een jeugdherinnering die Marith nooit is vergeten, was op een markt in Cuijk. Ze was ongeveer vier jaar oud en zag daar een handdoek van Frozen. Ze wilde de handdoek heel graag hebben, maar wist dat ze niet mocht zeuren en als ze dat wel deed kreeg ze wat ze wil niet. Daarom liep ze er steeds langs zonder iets te zeggen. Even later kwam haar oma terug met de handdoek. “Ik heb volgens mij nog nooit zo hard gegild” zegt ze.
Tegenwoordig bestaat haar verzameling vooral uit voetbalspullen. Ze heeft een kast vol voetbalshirts en ongeveer veertig voetbalsjaals. Ook gaat ze vaak samen met haar vader naar wedstrijden van de OranjeLeeuwinnen. Haar liefde voor voetbal gaat verder dan alleen wedstrijden kijken. Als een wedstrijd om zes uur begint, zit Marith soms om vijf uur al klaar voor de voorbeschouwing. Ze let dan goed op wat verslaggevers doen en hoe zij vragen stellen.
Marith is vooral nieuwsgierig naar de sportjournalistiek. Ze wil graag voetbalverslaggever worden en spelers interviewen. Over tien jaar hoopt ze daarom in een stadion te staan met een microfoon in haar hand.
Ook droomt ze ervan om samen met haar vriend in Kampen te wonen. Die plaats ligt ongeveer tussen Renkum en zijn woonplaats boven Emmen in. Daarnaast wil ze graag reizen en nieuwe landen ontdekken, maar liever niet alleen.
Een huis in Kampen, samenwonen met haar vriend en werken als voetbalverslaggever: voor Marith is dat het perfecte toekomstbeeld. Zoals ze het zelf zegt: “Dan kan mijn leven niet meer kapot.”
